Budowa implantu ślimakowego

Implant ślimakowy składa się z części wewnętrznej czyli implantu i zewnętrznej czyli procesora mowy.

Część wewnętrzna - zwana implantem jest wszczepiana podczas trwającej koło 3 godzin operacji, a jej zasadnicza część czyli odbiornik/stymulator jest bezpiecznie i trwale mocowana pod skórą, tuż za uchem. Wychodzące z odbiornika/stymulatora przewody to nośnik elektrod wewnątrzślimakowych, wprowadzany do ślimaka w uchu wewnętrznym oraz elektroda odniesienia umiejscawiana pod skórą, w okolicy odbiornika/stymulatora. Bardzo istotny jest materiał z jakiego wykonana jest część wewnętrzna systemu implantu ślimakowego oraz jej wielkość i możliwości techniczne, jaki daje użyta wewnątrz elektronika.

Ogromne znaczenie ma również niezawodność odbiornika/stymulatora, ponieważ implant ślimakowy jest to rozwiązanie na całe życie użytkownika zatem ryzyko jego zepsucia się powinno być minimalne.

Konstrukcja nośnika elektrod to kolejny bardzo ważny element, zapewniający poprawne funkcjonowanie całego systemu. Ważne jest, żeby wprowadzenie elektrod do ślimaka było jak najmniej traumatyczne, a możliwości wynikające z ilości elektrod, typu możliwych metod stymulacji jak największe. Istotna jest również pewność chirurga co do właściwego umiejscowienia elektrod, którą można uzyskać np. za pomocą nośników o predefiniowanym kształcie oraz przy pomocy odpowiednich pomiarów telemetrycznych, wykonywanych śródoperacyjnie. Ponieważ każdy z nas jest inny, to czasami zdarzają się również potrzeby użycia nietypowych rozwiązań (np. przy zmianach anatomicznych budowy ucha) i ważne jest, aby wybrany system implantu ślimakowego gwarantował również dostępność nośników elektrod w innych niż standardowe wersjach.

Część zewnętrzna - zwana procesorem mowy, to element systemu odpowiedzialny za całe jego funkcjonowanie na co dzień. To urządzenie noszone przez użytkownika najczęściej za uchem, jak aparat słuchowy, ale również występujące w wersji pudełkowej, która zapewnia inne możliwości obsługi systemu. Ważne jest aby każdy pacjent miał wybór co do rozwiązania konstrukcyjnego najbardziej odpowiedniego do jego potrzeb i mógł bez przeszkód korzystać z tego co w danej sytuacji jest wygodniejsze, nie tracąc ani czasu ani jakości słyszenia.

Procesor mowy składa się z jednostki sterującej pracą całego systemu oraz z części odpowiedzialnej za kontrolę pracy i komunikację zarówno z użytkownikiem jak i ze specjalistami kliniczno-technicznymi. Dodatkowo procesor mowy wyposażony jest w cewkę nadawczą, która zapewnia komunikację z częścią wewnętrzną systemu oraz jej zasilanie. Ważne jest, aby procesor mowy posiadał szereg funkcji istotnych zarówno dla specjalistów, ustalających parametry jego pracy, jak i dla użytkownika, który na co dzień wykorzystuje te możliwości. Procesor mowy powinien pozwalać na zapisanie kilku tzw. MAP, czyli programów pracy ustalanych indywidualnie przez specjalistów podczas sesji dopasowania procesora mowy. Istotne w codziennym używaniu procesora mowy są możliwości korzystania z wbudowanych algorytmów wspomagających słyszenie w różnych sytuacjach oraz współpracy z zewnętrznymi akcesoriami takimi jak systemy FM czy też kable do podłączenia np. telewizora. Ponieważ procesor mowy jest noszony na co dzień, bez względu na porę roku i pogodę, powinien on również zapewnić jak najwyższą odporność na czynniki zewnętrzne, głównie atmosferyczne, ale również powinien być odporny na uszkodzenia mechaniczne, na tyle, na ile to tylko możliwe.

Ważną cechą procesorów mowy jest rozwiązanie ich zasilania. Zużycie baterii procesorów mowy różni się w zależności od parametrów pracy, pogody czy też nawet grubości skóry użytkownika i dlatego ważne jest, aby zasilany był on łatwo dostępnymi bateriami, tak by użytkownik mógł mieć zapewnione prawidłowe funkcjonowanie systemu w różnych sytuacjach. Oczywiście dobrze jest, jeśli te baterie mają swoje odpowiedniki w formie akumulatorów, co pozwala znacząco zmniejszyć koszty użytkowania.